Bij de verhalen werd de dialectpenning in 2020 uitgereikt aan:

 

Riny Boeijen: Losloate

 

(in het dialect van Berghem)
‘Wilde oewe mens loate begraave of loate cremeere?’
Ons mam verschoot. Ze rilden efkes èn keek uurst nor beneeje of doar misschien ’t
antwoord laag. Dan nor mijn. Vroagend. We hán mekaare giestere nog gesproke, ons pap èn
ikke. Hij waar ongeneeslek ziek èn elken dag kon vort de lééste zijn.
We zaaten in de serre èn keeke nor d’n hof. Hij zin niks. Proate was toch al nie zunne
stèrkste kant, hoewel-ie af èn toe mooi uit d’n hoek kon kômme. Ons pap luisterde miejr.
Hij waar nie vur niks z’n hiejl leeve kastelein geweest. Unne goeie kastelein prôt nie, die
luistert. Nor ’t gezwèts, ’t geziejver, ’t gevrèèl, ’t geaawoer. Hij wis precies wanniejr-ie niks
moes zegge: ‘Ja jonge, ’t valt nie mee’, ‘Ge kun ’t vertelle, gé’. Mar ès ze wegginge, gaaf-ie
alt dezèlfde bôdschap mee: ‘Rèècht nor huis wor jonge èn dè’k niks van oe huur.’
Onderweeges nor ons thuis há’k de woorde gezoacht die’k ‘m nog há wille zegge. Mar
telkes ès ik ‘r ’n por gevonden há èn ze op ’n réijke zette, zinne ze mar half wèt-ie vur me
betiejkend há.
‘Bende bang um doewd te gôn, pap?’
Toen ik ’t vroeg, há’k ’m nie ôn dörve kijke.
‘Nee jonge, ik ben nie bang. Ik gô nog liever vandaag ès mèèrege.’
Ik weet nie wè’k dan wel há willen huure, mar di din ziejr.
‘Is t’r nog iets dè’k doen kan?’
Hij keek nor buite, slikte.
‘Zörgt goewd vur ons mam. Miejr nie.’
D’r ontsnapten ’n troan. Hij veegde ze hôstig weg.
‘Netuurlek doe’k dè, pap. Èn eh … misschien ’n aarige vroag: Wè zudde ’t liefste wille:
begraave of cremeere?’
Hij laachde: ‘Doet mar allebèèj. Ge kunt noit weete.’ Dan ernstig: ‘Och jonge, kekte gullie
mar. Ik ben d’r dan toch nie mer.’
Ons afscheid waar anders ès anders. Misschien moet ik zegge: mijn afscheid. Ons pap há
me wir dezèlfde bôdschap meegegeeve: ‘Rèècht nor huis wor jonge èn dè’k niks van oe
huur.’ Mar toen ik ôn de honderèntwentig kilometer nor huis begon, leek ’t nèt of dè’k mi
unne stiek ôn ‘m vaastzaat. Hoe wijer ik wegrakte, hoe miejr dieje stiejk trok. Emmôl thuis
kwaam ik hôst nie mer vurruit. Ik prebeerde unne krant te leeze, tillevisie te kijke, eete
lusten ik nie. Dieje stiek bleef mar trekke. Totdè ons mam soaves bèlde èn zin dè ons pap
doewd waar. Toen liejt-ie los èn vloog ik trug.
Hij laag opgebaard in de slopkamer. Ik kwaam nie wijer ès halverweege d’n trap. Doar
moes ik gôn zitte, want leek bekant te stikke. Ès of dieje stiek toen-ie losliejt um munnen
nèk was geslaage. Ons pap heb ik nie mer gezien.
’n Enkelde weeke lôtter wandelden ik dur ’t dörp woar ik wônden èn kwaam langs ’t
kerkhof. Ik há d’r niks te zuujke, mar toch trok ‘r iets. Misschien kwaam dè wel umdè we
ons pap hán loate cremeere. ’t Waar ’n mooi kerkhof. Gen rééje stiejn, mar pèdjes mi
rontelum buujm èn doartusse de graave. M’n oewg viel op enne stiejn: ‘Hier rust Wim’. Ik
kreeg kiepevèl. Zoewe hiette ons pap ok. Ik liejp ‘r nor toe èn ging ‘r bé zitte. Dizze Wim al
lang gen bezoek mer gehaad. D’r ston allemôl bocht, de plante waare kepot èn de
kiezelstentjes gruujn. Ik begon d’n bocht uit te trekken èn meepessant mi ons pap te proate.
Ik vertelde dè’k ‘m gruwelek misten èn dè’k m’n èège schamde gen bidprentje te hebbe
geschreeve èn gennen toespraak te hebbe gehaawe.
‘Ik kon ’t nie, pap. Ik waar teveul mi m’n èège verdriet bezig. Mar ik zörg wel goewd vur
ons mam.’
Nô ’n uur ging ik op huis ôn. Ik vuulde m’n èègen opgelucht.
’n Por weeken doarnoa ging ik wir. Ik há twieje plante meegebrocht èn unne zak
kiezelstentjes. Terwijl ik mi ons pap prôtte, begon ’t graf van diejen andere Wim hellemôl
op te knappe.
In de mônden die volgde, bleef ik nor ’t graf gôn. Mar hoe dukker dè’k ging, hoe miejr ik ok
begon te droewmen over ons pap. Èn in die droewme kon ik steeds moeilijker bé ’m
kômme. ’t Leek wel of ik wir opnéijt ôn dieje stiek vaastzaat. Èn elke ker ès ik ‘m riejp,
zwaaiden-ie, drèèjde z’n èègen um èn ging. Worrum wôt-ie nou weg?
Toen ik op unne zondagmiddag wir bé ’t graf zaat, hörden ik innens ’n stem: ‘O, bende gé
dè.’ Ik verschoot. D’r ston ’n klèèn aaw vrouwke mi ‘ne rollator.
‘Ik heb al over aaw gehuurd. Ge haawt ’t graf van munne mens bé. Dè’s mooi van oe, mar
worrum? Hedde gé munne mens gekend?’
Ik din mi horten èn stoewte m’n verhaal. ’t Vrouwke luisterde èn vertelde dè ze ’n joar
geleeje durren heup há gebrooken èn al diejen tijd nie van huis há gekunne.
‘Ik mis menne Wim ok, mar ik heb ‘m loate gôn. Nor d’n hemel, woar-ie thuishört. Dè
zudde gé ok moeten doen. Zunne ziel moet rust veine èn gé blijft ‘m mar vasthaawe.
Dorrum ploagt-ie oe, in oew droewme. Ès ge ècht um iemes gift, moete’m ok los kunne
loate. Zuukt ’n mooi memènt uit èn lôt ’m gôn. Hij zit al lang van binne, doar göt-ie noit
mer uit.’
’t Waar unne prachtige nômiddag. De zon lin ’n kopperklurrig licht over de grafstiejn èn de
vuggelkes floote dèt ’n aarighèd waar. Ik há d’r munnen tijd over gedôn, mar hij waar kloar:
d’n toespraak die ik eigelek há willen haawe. Ik laas ‘m veur èn liejt ons pap los. ‘Rèècht
nor d’n hemel wor pap èn dè’k niks van oe huur.’

 

Bij de verhalen werd de dialectpenning in 2018 uitgereikt aan:

 

Mientje Wever: Ons thuus

 

’t Umdrèje van de sleutel klinkt hol ien de gang wor gènne loper mer lit. Vördèt de slopers komme wil ik nog ènne keer dör ’t huus lope um de vergète dinge en de spulle die ik tot ’t lâtst toe heb laote staon, mî te neme.

Iefkes blief ik staon, ik luuster, ’t huus mien zô bekend ôjjemt ’n vrèmde stilte. De gang is smal en hoog, ân de rechterkaant viende de deure nô de kelder en de opkamer. Links is ’n deur mî dor aachter de grote vörkamer.

Ik maak de kelderdeur los. ’t Ruukt ‘r muf. ’t Bietje licht dè dör ’t kliene ronde ruutje valt, kumt net nie tot an de ronde bôvekaant.

De lèvertraonfles stöt op de bôvenste schap, op ’n schuttelke dè ‘n klien stukske mist uut ’t gouwe rendje, ’t köpke is al wâ langer kepot. Moeke viendt dè erg, ’t was hör ènigste köpke dè ’n gouwe rèndje haj. Onder ien stöt de grote brune Keulse pot mî zuurkool. Same mit ons moeke heb ik de kool mî heel veul zout angestampt, mien haand zien d’r helemôl schraol en rood van. De twee zwaore kienderköpkes houwe de houte plenkskes, die de pot mî zuurkool afdekke, op zien plets.

 

Nog ènne keer zet ik mien vuut op de trap mî zien uutgeslete treeje en loop trug nô bôve. De zwaore deur valt mî veul lawaai toe.

As ik de deur van de opkamer losmaak, mot ik bukke um miene kop nie te stote, zo leeg is ’t kozijn.

‘’t Grote houte ledikaant stèkt vrèmd af bej ’t witte iezere bed mî zien hoge vör- en achterkaant. Moeke zet dè we blej motte zien mî ’t bed dè we hebbe gekrege.

Ze hèt ‘r ’n wèèk lang bej de fietsemaker, wor ze duut poetse, vör motte werke. Ze wil ’t verve, dan is ’t wer as neej.

Tusse de bedde stöt ’t nachkèsje mî ’t marmere blad dè nog van ons opoe is gewèst. De flanelle lakes vule lekker zaacht an. De dikke gestikte dèke het ons moeke goed iengestopt aanders schuuftie weg. Ik lig op miene rug en tel de boge van ’t plafond. De grote kruk, gemakt van ’n granaathuls uut de twèède wereldoorlog lit lekker werm tège mien an. ’t Is ‘r soms zô kouw dè mienen ôjjem bevriest op ’t lake.

De deur nôr de vörkamer klemt, mî unne flinken douw maak ik ‘m los. De vörkamer is nooit ’n echte kamer gewèst, mar ’n kamer wor ge dör mot lope um ien de andere vertrekke te komme. De mure zien hoog en ’t plafond bladdert af.

 

De witte plavuuze zien van mien, ik hinkel van de ene witte plavuus nô d’n aandere en probeer de zwarte nie te rake. Ik mot oplette dè’k nie strukel want as ik op de kokosmat val dan zoj ik mien knejje kunne schave.

’t Bloementuffelke is nog lèèg, daor mot ’t kerstbumke komme staon.

 

Opèns moet ik lache. Ik herinner me nog dè de kerstkrenskes die, ze ware van suker, mèstal wâ daag vör kerst ien ’t bumke wiere gehange. Nô ’n wèèk ware ze èns zô dik, zô vochtig was ’t ien huus. Stôke deej moeke ien de vörkamer nie, dè was te duur en meer werkhuus neme dè ging ok nie. Dan zoj ze vör ons, hör blage, tied te kort zien gekomme.

Vanuut de vörkamer loop ik de keuke ien, ons moeke noemde dè ok wel de geut. De keuke is klien en leeg. As ik op mien tene stoj dan kan ik mî mien vingertoppe ’t grune houte plafond anrake. De grote kopere knop van de pomp schittert ien de zon. As ik ’t anrechsdurke losmaak ziej ik tot mien verbazing dè de zoutpot is blieve staon, zôn klien blauw Keuls pötje. Hoe duk ien hör lève zoj moeke mî hör haand zout gestrôjd hebbe? ’t Zout wâ nog ien de zoutpot zit mot al duk dör d’r vingers zien gegleeje. Moeke strôwde altied mî de haand. Ik zet de zoutpot op ’t anrecht, ik wil ‘m mî nô huus nemen. “Mî zout en trane motte zuinig zien, ge kunt ze nog hard genoeg nôdig hebbe” zei moeke altied. De deur van de huuskamer stöt los.

Moeke zit ien de schommelstoel bej ’t raam. De hökpen ien hör kromgegroeide vingers gaot vlug op en neer. Alt as ze zit te höke of te breie zèt ze zaacht wâ weesgegroetjes. De kat die nèven hör op de grond zit probeert de leeg hangenden draod te griepe. De pan mî soep stöt op de kachel te trekke, ik ruuk dè we kiepesoep kriege.

 

As ik nô ’t raam loop ziej ik dè bute de lâtste aasters ien bloei staon. Ien de keuke pak ik de zoutpot en loop trug nô de vörkamer. Dor is nog één deur diej ik los wil make, de slaopkamerdeur van ons moeke en ons pap. Vörzichtig kiek ik nô binne.

De kiest mî ’t dooie lichaam van ons pap stöt op twee stuul. De wijkzuster van ’t Wit-Gele Kruus hèt ‘m unne gestriepte pyama an gedaon en zwarte sök. De pyama ziej ik gister mit ons moeke wiste kopen want ons pap sliep altied ien ’n hemd mî mouwe. Zien vuut wieze op ’n vrèmde manier nô bôve, as of ze uut de kiest wille. Ien zien haand hèt ie unnen rozekrans mî hout krale. Hej stöt ‘r al twee daag en d’r hangt ’n vrèmde lucht ien de slaopkamer. ’n Lucht die’k nie gauw zal vergète, ’n mengeling van odekolônje en de dood.

 

Ik pak de klink van de deur ien mien hand en trek ‘m mî unne knal toe. De schielfers die van ’t plafond nô onder dwarrele vang ik ien mien haand op.

Ik hang de rugzak mî de zoutpot en de aandere herinneringe um mien schouwers en sluut vör de lâtste keer de vördeur.

Bute maak ik mien haand los, de wiend spùlt mî de schielfers.

 

Imbie = Mientje Wever

 

In deze categorie  werd de dialectpenning in 2016 toegekend aan:

 

Zaddoek - geschreven door Riny Boeijen

 

"Wè komde gè vertelle?"

Ze ston wijdbens in de kamer. D'r oewge keeke koertelig. Mi bèèj haand hiel ze unne zaddoek vaast.

Ze há unne kooien dag. En dè kos 't vur mijn ok wel is wôrre, want ze kende me nie. Alzheimer in oewe kop is nèt zô lellek ès de meutel in oew houtwèèrek. Gaater, die ge nie mer kunt vulle. Toch waar d'r iejn ding, waor-ie gen vat op há gekreege: ons moeder èn durre zaddoek, daor kwaam zèllefs hij nie tusse. Wè-tie ok prbeerde.

Ze há t'r alt enne bé gehaad. Wèsse ok din of woar ze ok nor toe ging. Enne in d'r haand èn enne in durre schort. En ès ze d'r uit ging, ok enne in d'r tas. Ge kost nôit weete. Enne onder d'r kusse, enne in de toffellooi, enne op 't nachtkèèsje, enne in durre zondagse jas. En ik ha d'r ok alt enne bè. Anders kwaamde de deur niet uit.

"Hedde unnen schônne zaddoek bè?"

"Ja mam".

"O ja? Lôt is zien dan?

Zèllefs toen 'k al op m'n èège wônde èn 'bèkske koffie kwaam vatte, vroeg ze d'r nor. Ik há unne keer 'n pèkske pepiere zaddoeke bé gehaad. Ge hát ze is moete huure. Daor dôgde niks af. Dè die van ons mijn zoewe de stroat op há loate gôn.

"Zeker te lööi um te waasse en te strijke. Hier, nimt 'r mar 'n por van mijn mee.

 

 

Ze há d'r petoffels aaws um ôn. We keeke tegelijk nor d'r voewte èn wir trug. Ik zaag ze twijfele.

"Zedde gè d'n dokter?"

Ik kreeg gen kans um "ja" of "nii" te zegge.

"Och dokter, kekt is efkes nor m'n voewte. Ze doen zô ziejr."

"Gôt'r mar is bè zitte" zin ik èn rool de petoffels um. "Zoewe bitter?"

D'r kwaam 'n zunneke op d'r gezicht.

"Och dokter, wè zedde gè unnen helle." Ze viigde mi durre zaddoek over d'r muuleke.

Di waar ze nou, ons moeder. Hoe duk há'k vruuger nie ès jungske m'n nuske in durre schort willen daawe. M'n èrmkes um d'r heene geslaage, ès'k brulde umdè'k gevalle waar of ziek. Efkes unnen ééj over m'n bölleke. Miejr nie. Mar dè waar d'r nie bè geweet. Daor hásse genne road mi geweete.

"Kômt is hier," èn mi durre zaddoek m'n snotbèl afgevijgd. Dè waar 't.

"En nou doede 't èèfges mar. Ge het ok unne zaddoek. En nie janke. Janke, dè doen mèskes.

 

"Es we daalek is 'n bekske koffie ginge vatte", vroeg ik.

Ze keek nor durre rok.

"Kan ik zoewe mee?"

"Wè mènde gè. Ge zet 't schôonste wefke van de hiejl wereld èn umstreeke."

"Ja dè zal wel", kètste ze trug èn ston op. "Uurst kijke of m'n haor goewd zitte."

Ze ging vur de spiegel stôn, want gröts waar ze nog steeds.

"En efkes unnen schônne zaddoek vatte".

In de kaast laage drie stèèpelkes op 'r te waachte, nètjes gewaasse èn gestreeke. Ze viejt 'r enne  èn meepessant d'r fleske onjeklonje. De zaddoek wörde rijkelijk gedôpt mi Keuls wôtter.

"Gè ok 'n bietje? Vat oewe zaddoek is". 

Es ik straks thuiskwaam, hoefde ik die van ons nie mer te vertelle waor dè'kgeweest waar. Dè rook ze wel.

 

Onderweeges nor de koffiekamer kreeg ze de kijk op 'n bordje van de noewdverlichting. "Uit", laas ze hardop. "Dan meude daor nie in."

Toen we ôn de koffie zaatte, begos ze me nèijsgiereg ôn te kijke.

"Van wie zedde gè d'r nou enne?"

D'n dokter waar ze onderweeges verlorre, mar durre zoon há ze nog nie gevonde.

"Rien. D'n oudste," zin ik.

"Pfff", bloasde ze. "Dè zudde wel wille", èn ging mi durre rug nor mijn toe zitte. Hôstig viigde ze mi durre zaddoek dur d'f oewge. We zinne niks mer teege mekaare.

Proate han we toch al nôit gedôn. Ok nie, toen'k nog durre zoon waar. Buurte ja, dè dinne we. Mar ès 't mèènes wörde èn we waare 't nie ens, dan há ze d'r antwoord gaaw kloar. "Ons vôdder zin 't al: "Eège luis bijten oe 't hardste." Ik wil 't 'r nie mer over hebbe."

 

Terug op d'r kamer, wô'k munne jas vatte.

"Rien? Es ge is 'n uurke of 'n ding buite gingt speule".

Ik verschoot 'r af.

'Hedde unne schônne zaddoek bè?"

"Eh....ja mam."

"O ja? Lôt is zien dan? Ge zörgt wel dè ge vur d'n donkere binnen zet hè? En ès de mense gôn iite kômde nor huis. Ja?"

En ze drèijde d'r èège um èn keek nor buite.

"Eh .....ja mam", töötelde ik. "Dan eg....dan gô'k mar. Tot strakke."

Ik viejt munne jas "`en ging.

Toen'k over de gang liejp, begosse m'm oewge z'mbèist te pikke. Ik vuulde in m'n tès nor munne zaddoek, viejt m in m'n vaust èn neep erin.

"Nii", zin ik in m'n èège. "Nie janke. Janke, dè doen mèskes.

 

 

In deze categorie werd de dialectpenning in 2014 toegekend aan:

 

Durskes of chickies, dè's de vraog - geschreven door Henk Janssen in het dialect van Heesch.

 

Ik durf hòst te wedden dètter hier ginman zó SWAG is ès ikke. Of gullie moet ók zo'n briefke gehad hébbe. M'ne klènzoon van tiejn schreef mén vleej wee:k 'n e-mailtje dè zoo begós: "Lieve, vette, coole yolo swag opa". En toen hattie vanèiges gèirs iets van mén gehad willen hébbe. Afijn, ikke meej treug: "Heej, mooiboy, chickie flasher, alles gucci?" Gullie ziet en hurt zoo al meej aachtermekare dè ik venant nie krek unnen douchebag zé. Ik doe GWN meej mi die jong. Wè dè betreft zé ik vórt unnen èchten Urban Renaissance Man, OMW dan. En dè ammel ók nog 's zonder dè'k 'n Abercrombie & Fitch-onderboks on hé. Op die onderboks nao, ik doeget gelijk. En ons vrouw ok. Twittere, facetimen, bitcoins spaore, duckfaceselfies make, ge kunt 't zó gèk niet bedènken of wij doen 't. Bèij op onze eigen iPad want wèllie hén ondertussen al twee van die dingen in haus. In 't uurst waar 't wel 'n bietje wenne. Dè jong grèij kan 't soms zó areg zeige. "Ik hé Anna Kournikova", riejp lést zó'nne grindtegelkop b'ons in De Zwaan. Daor mèinde-n ie dan mi te zeige, dèttie verrèkkes goei kaart ha gekreejge. Dè ziej ik m'n eige nog nie doen. Dè Anne Kournikova roepe, ès ik unnen open piek of iets in m'n haand heb. Mar vur de rest, dikke fissa, ik chill gewoon meej mi die jong. Ons vrouw èn ikke hén vier klèinkinder. Veul hén we daor nie vur hoeve doen. Opa worde mi oew haand in oew tesse. Drie durskes van twèlluf tot zèstien, èn dan ons mennke dè in Vught nog op de basisschool zit. Dees jaor ister in Liessent wir 't Brabants Dialectenfestival. Alleman mag daor 'n vertelselke of 'n liedje insturen, ès 't mar over klèinkeinder gù. 't Zit 'r dik in, dè daor in die liedjes- èn verhaaltjespersèssies veul klèinkeinder d'n himmel in worre gepreejze. Mar èster oit al iemes zó  hóg hurt te zitte, dan zén 't wél die vier van ons. Ik kan hòst nie geleu:ve, al wil ik d'r nie um gòn leejgen bókke, dètter érres nog veul bitter zón rondloo:pe. Nou wit alleman, dè ók d'n knapsten boer wél 's op z'n klompe pist. 'n Klèin foutje is lichelijk gemakt. Ik schaam 'r m'n èige 'n bietje vur, mar die vier van ons - hoe zal ik dé hier nou 's netjes zeige - , die van ons, nee, die zulde nie gaauw in Liessent ziejn. De oudste praoten al stik 'n bietje meej mi Frans, Duits èn Engels, mar ès ik 't heb over unnen dutselèchtege, 'n giebelbóks, unne maauwkloo:t of over oo:rgebekeukelderèèj, dan kéijke ze mén mi groo:te glaozige oo:gen òn. Gaar niks, verstòn ze 'r af. Of mar 'n hil klèin bietje. Ze hén van Brabants krèk zóveul verstaand ès 'n koe van vuggelkes vange. En 't ergste is, dè't mi hullie aauwlui - die jong van ons - al krèk haorinter is. Dè we daor - mi festival en van alles - nog veul ón kunnen veraandere, dè geleuf ik nie. Zo zuutjesòn is 't Brabants dè ik oit leerde òn d'n heiligen óllie toe. Mar zówès ge ziet, d'r kùmt gelukkig wél van alles vur in de plòts. En ik veraander meej. Veul anders kunde ók nie, ès de hékkes verhange worre. Wè zén trouwes die kortórre van teejgeswórrigs wijs war. Wè wete die jong veul. 't Kumt dénk'k, umdè ze van kéindsbeen af aachter dieje computer zitte. D'r wordt wè afgesurft en gegoogeld. Tussendeur zén ze dan dik ók nog òn 't whatsappen. En ès ge ze oit bezig hurt dan heurde èn ziede woordjes die ik noit nie geleerd hèb. Vat nou 's 'n zotterdag. Ons Lotte - dè's de oudste - ha bè heur thaus 'n briefke op de toffel geleejd. Ons schòndochter bèlde kaol overstuur op. "Lees dan 's veur", zin ik

"Lieve pap en mam, ik vein 't moeilijk um te vertelle, mar ik wil toch éfkes zegge dè ik nie mir thuiskom. Ik heb drie mònd geleeje Leroy leren kennen en we hebben 't samen hil fijn. Hij is stèrk èn hil knap. Vurral die ringskes in z'n oor en die piercings véin ik prachtig. Hij hi ók 'n hil groo:te tattoo van 'n slang èn vier doodskoppe op z'ne rug. Hil schòn. Mijne naam kùmt op de vingers van z'n linkerhaand te stòn. Is dè nie lief? Ik ben zwanger mar Leroy hi 'n hil groot kraakpand gevonden. Daor hoeve jullie dus nie over in te zitten. Wij willen trouwens lòtter hil veul kiendjes. Mar dan moet Leroy wel goewd z'n medicijnen vur z'n HIV in blijven nemen. Oit vergit ie dè wel 's ès we GHB of XTC hén gevat. Ge hoeft trouwes nie bang te zèn dè we gin gèld hebben. Leroy hi al geregeld, dè we bè Pavel in de kelder unne film op gòn neme. Daor krijg ik vijfhonderd euro per dag vur. En ès we scènes mi drie man moete speule, of èster 'n hundje rondlopt, dan krijg ik nog 's vijfhonderd euro extra. Is dè nie fijn, dettie zo goewd vur mèn zurgt?! Mam, ge hoeft oew èige dus nérres bezùrgd over te make. Ik ben zéstien èn ik kan vórt hèndig op m'n eige paasse. Kusjes, Lotte.

Toen ik dees zoo hurde, kwaamp 'r innins kaaw zweet op munnen kop te stòn.

Tot òn 't leste zinneke.

"Pap, mam, hier is niks van waor. We gón bè Maartjes unne film kijke èn die is langer dan we dochte. Ik wil durrum allennig mar éfkes vertelle, dètter nog veul erger dinger zèn ès 'n dochter die 'n half uurke te laat thuis kumt......

Echt wórrend waor, nò zo'n briefke weet ik innins nie mir of ik nou wél of nie mi die jong meej moet blèijve chillen 't Vuult niks gucci nie. Volgens mén is 't veul bee:ter ès we alle Brabantse chickies gewoon durskes blèijven hèite. Um te beginnen die van ons.

 

In deze categorie werd de dialectpenning 2012 toegekend aan:

 

Wijwaoter (in ‘t dialect van Oss) – geschreven door Will Segers


 

De lampetkan stoi al klaor, `t kiendje zal gaauw, te vruug kome. Drieka wit `r alles van, `t zu d`n aachtste worre. Èèn ding is naauw aanders, durre meens ligt onderdienst in Woageninge, en ze wit nie zeker of die `r bij kan zèn. Ze hai d`r bruurs gevraogd, om `t wiegske van de zolder te haole.

Anna, de vroedvrouw, pakt de moor van de kachel. Ze giet de lampetkan vol mee hèèt waoter. Dan wast ze sucuur d`r haande, wè langer dan gewönluk. Ze hee `r nie veul fudusie in.`t Kiendje ligt in n`n stùit. Ze pakt, mee trillende haand, de kaamfer en lisol.

Drika krègt al geregeld weeje. Ze schreeuwt `t ùit, irst om de vèf dan om de drie, dan om de mu­nuuut. Anna roept mee kraacht: “ naauw perse, naauw perse!” Drika vuurùit gekunt `t, dees hedde al zeuve kere gedaon. Anna douwt, te hard, op diejen vollen bùik. Mee dur leste kraachte perst Drika d`r kiendje nor bùite. Dan heurt of zie ze niks mir.

`t is unne jonge, die hebbe ze nog nie. Anna hee `t kiendje opgevange. `t mot zoe gaauw meugelijk schreeuwe. Ze ropt `t slèm ùt z`n mondje, tikt op z`n bille, lopt nor de lampetkan en veegt mee d`r volle haand waoter, op`t blaauw ongelöpe snoetje. Ze begint te rèrre. Ze legt `t kiendje op d`r knieje, sloj te hart nog `s op z`n bille en knept in z`n wangekes, mar d`r komt gin ossem in.`t lèft nie mir. Anna pakt n`n luier, draait daor `t kiendje in, en legt um in `t wiegske…. Daor zit ze dan.

Drika hee d`r öge nog aaltij dicht. Dan piept de moosdeur. Anna kekt op. Wie kan dè zen, de kender nie, die zen bij opoes. De deur van de slopkaomer goi heel zaacht ope. Daor stoi Peer in z`n sul­daote pak. Anna kekt Peer aon. “Waor is `t kiendje?” Anna wèst mee durre kop nor `t wiegske.”t is dööd” “Och god och God, en `t is nog wel n`n jonge” Peer mot schreeuwe.

Hij draait z`n eige om. ”Anna hedde gij `t gedopt, dè kan toch asternaauwt?” Anna schudt van neeje. Peer goi tekeer.”Werrom hedde gij dè nie gedaon?” Hij pakt heur bij d`r schouwers, en schudt die dur ulkaor. Hij vloekt en tiert. “Werrom nie, werrom nie, heur ik nog wè of hoe zit `t?” ”`t kiendje was al dööd” “Dè hedde toch nie zeker gewete, d`r is hier niemes aanders as gij, werrom hedde gin wa­oter over z`n kopke gegooid en gezee: ik dööp oe in de naom van de vaoder, de zeun en d`n heilige geest?” “Peer, `t was dööd” “Mar d`r stoi toch in de cathechiesmus dè in tèd van nööd iederèèn maag en mot döpe. Peer lopt de kaomer ùit.

Drika doe d`r öge ope. “Wè ist Anna?” “n jongeske, mar `t lèft nie mir.” “Heddum gedopt?” “neeje” `t bleft lang stil. ” Jouwe meens is thùs gekome, en hij hee `t nie mir.” “Roept `m mar en vraogt of ie `t menneke hier wegholt. De kender kome sebiet thùis”

Opoe komt, de klensten op durren erm, en de rest aachter d`r aon, de kaomer in. Ze stùrme op`t wiegske af . “Hoe kan dè naauw, waor ist kiendje?” “t ruukt hier nor lisol en kaamfer, mar d`r is gin kiendje” “Neeje d`r is gin kiendje, goi mar n`n botterham ete.”

S`aovus, ast donker is, lopt Pèèr over de kenderkopkes, 3 zwaore kilumeters,nor `t kerkhof. Jaon, d`n noste buurman is `r bij. Dè heurt zo. Aachter in n`n hoek ligt `n ongewijd stuk grond. D`r stoi `n heg omhenne. Peer zet `t kiesje, ekspres, op de gewijde grond, neer. “Geleufde gij Jaon, dè hier ginne ène sprenkel wijwaoter, over dees heg is gekome, mar dan ok ginnen ène hè?” “Dè dieje verrekte pustoor hier willes en wetes nie mee de kwast is gewiest?” `T kiendje is gaauw begraove. 2 scheppe zaand `r op is zat.

Peer jaankt, hij pakt n`n èmer, pompt die hillemol vol, sprenkelt mee z`n haande over alle vurdoemde graove en roept: “bij deze zedde gullie ammol gedopt. Hij gooit d`n èmer richting krùis en stampt tege de kalvarie bèrg.

IMG_3195-1.jpg DSC_5805.jpg DSC_5810.jpg IMG_3309-1.jpg IMG_3199-1.jpg DSC_5833.jpg DSC_5794 (1).jpg DSC_5888.jpg DSC_5797.jpg DSC_5850_bewerkt-1.jpg DSC_5842.jpg DSC_5869.jpg DSC_5837.jpg DSC_5794.jpg IMG_3282-1.jpg IMG_3272-1.jpg DSC_5814.jpg DSC_5803.jpg DSC_5877.jpg IMG_3219-1.jpg DSC_5832.jpg